She lives in a house, a very big house in the country

Διάβασα αυτό το ποστ και σκέφτηκα πολλά. Είμαι citygirl και λατρεύω τις μεγάλες ζωντανές πόλεις. Μ’αρέσει που όλοι μένουμε κοντά, που δεν χρειάζεται να παίρνω το αυτοκίνητο κάθε μέρα αλλά το μετρό για τη δουλειά, να κατεβαίνω κέντρο για ένα γρήγορο ποτάκι τις καθημερινές και να χάνομαι στα μαγαζιά της Αθήνας, στους δρόμους της Πλάκας ακόμα και να οδηγώ στο κέντρο τα βράδια.

Σε σκέψεις με έβαλε πρώτος ο φίλος μου που το όνειρό του λέει είναι να ζήσει σε ένα χωριό σε ένα ωραίο σπίτι με κήπο. Μετά σκέφτηκα τι ωραία θα ήταν αν και εγώ γυρνώντας από τη δουλειά ή ξυπνώντας το Σάββατο το πρωί δεν σπαταλούσα τον χρόνο μου βλέποντας τηλεόραση και μιλώντας στο τηλέφωνο αλλά φροντίζοντας ένα κήπο. Και επειδή να έχω ένα κήπο κοντά στην Αθήνα είναι όνειρο θερινής νυκτός (εκτός αν κάποιος απαντήσει επιτέλους στην αγγελία μου ‘ζητώ να μου χαρίσουν μονοκατοικία με κήπο στην Πεντέλη’, μήπως πρέπει να σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο να την κάνω για ανατολικά προάστια?

Και να φανταστείς ότι όταν ένας γνωστός ανακοίνωσε πέρυσι ότι θέλει να αγοράσει οικόπεδο προς λούτσα ή Ραφήνα μου φάνηκε πολύ περίεργο. Μα καλά, τι θα πάει να κάνει εκεί κάτω? Στην άκρη του θεού?

Κάποτε, ως φοιτήτρια στο εξωτερικό, ζούσα σε ένα τέτοιο σπίτι. Και θυμάμαι να πίνω τον καφέ μου 7 το πρωί στο παράθυρο μπροστά από το τεράστειο καταπράσινο κήπο και να μην με νοιάζει και πολύ το ότι είχα μια τεραστία εργασία να περιμένει και καθόλου χρήματα στη τσέπη. Θυμάμαι να πηγαίνω στη σχολή και να περνάω δίπλα από λίμνες, ανθισμένα λουλούδια, χιόνι το χειμώνα και πάπιες την άνοιξη.

Και αν η Αn-Lu κάνει 45’ να πάει στη δουλειά, και εγώ αν ξεκινήσω με το τουτου στην Αθήνα, τουλάχιστον 1 ώρα δεν θα την κάνω??

Βρε λες?